ตำบลข่อยสูงเดิมขึ้นอยู่เขตการปกครองของตำบลวังแดง ต่อมาได้ตั้งและเปลี่ยนแปลงเขตตำบลขึ้นเป็นตำบลข่อยสูง  โดยอาศัยอำนาจตามความในพระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องที่ พ.ศ. 2457  มาตรา 6 และมาตรา 20 มีเขตการปกครอง 6 หมู่บ้าน  เมื่อวันที่ 1 สิงหาคม  2529 จนกระทั่งประกาศกระทรวงมหาดไทยจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลข่อยสูง ตามนัยมาตรา 40 และมาตรา 41 แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. 2537 ตั้งแต่วันที่ 16 ธันวาคม 2539 เป็นต้นมา และมีการแยกหมู่บ้านเพิ่มจาก หมู่ที่ 1 บ้านข่อยสูง เป็นหมู่ที่ 7 บ้านข่อยสูงใต้ และจากหมู่ที่ 3 บ้านไผ่ลูกช้าง เป็นหมู่ที่ 8 บ้านปลายรางบนในปัจจุบันองค์การบริหารส่วนตำบลข่อยสูง แบ่งเป็นเขตหมู่บ้านเต็มพื้นที่ทั้ง 8 หมู่บ้าน คำว่า “ข่อยสูง” มาจาก ชื่อต้นไม้ยืนต้นชนิดหนึ่ง ซึ่งมีลักษณะเด่นกว่าต้นอื่นๆ ในบริเวณนั้น  คือมีลำต้นที่ใหญ่  และมีความสูงมากกว่าต้นไม้ชนิดอื่น ๆ ในบริเวณนั้นสามารถมองเห็นด้วยตาเปล่า เมื่อสมัยก่อนเป็นป่ารกมากไม่มีถนนมีแต่ทางเดินด้วยเท้ามีสัตว์ป่าอาศัยอยู่มากมาย  ถ้ามีคนมาถามหาบ้านข่อยสูงอยู่ที่ไหน  ก็บอกให้เดินทางไปบริเวณที่มีต้นข่อยที่สูงที่สุดคือบ้าน ข่อยสูงและอยู่มาวันหนึ่งได้เกิดฝนตกหนักมีลมพายุแรงต้นข่อยได้โค่นล้มลงเกิดมีเสียงดังสะเทือนไปทั่วทั้งหมู่บ้านและหมู่บ้านใกล้เคียงด้วย จึงเป็นเรื่องเล่าที่กล่าวขานกันมา