ในสมัยที่ก่อสร้างพระบรมธาตุ ที่นครศรีธรรมราช เมื่อก่อสร้างเสร็จก็จะมีพิธี บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ และมีการเฉลิมฉลอง ได้มีการส่งข่าวไปยังหัวเมือง ต่างๆ เช่นกลันตัน ไทรบุรี ตรังกานูเปอริสก็ได้จัดขบวน มาร่วมพิธีมหาบุญ บ้างก็ไปทางน้ำใช้เรือ ทางบกใช้ม้า ใช้เกวียนเดินเท้า ฯลฯ

หัวเมืองกลันตันเดินทาง ทางเรือพร้อมด้วยแก้วแหวนเงินทองของมีค่าที่ผู้มีจิตศรัทธาร่วมบริจาคเพื่อนำ ไปบรรจุในเจดีย์เพื่อถวายเป็นพุทธบูชา สิ่งของมีค่าได้บรรจุไว้ในไหบ้าง หีบบ้าง ที่มีค่ามากบรรจุในนกคุ่มเงิน นกคุ่มทอง มีความเชื่อว่านกคุ่มเป็นบ่อเกิดแห่งโชค ลาภและเพื่อพรางตา จากโจรผู้ร้ายเพราะดูคล้ายเครื่องประดับสวยงามบนเรือ ตลอดทางได้ตีฆ้องร้องเป่าให้ผู้คนได้ร่วมโมทนาบุญ เมื่อล่องเรือมาถึงทางแยกสำคัญผิดคิดว่าเป็นเส้นทางที่ใกล้ที่สุด พอล่องเรือมายิ่งไกล คลองยิ่งแคบจึงรู้ว่าหลงทิศผิดทาง จึงหาที่ หยุดพักค้างคืน มาเจอพื้นที่เหมาะเป็นเกาะ แก่งอยู่กลาง มีแม่น้ำ สามสาย สายหนึ่งมาจากทิศใต้สายหนึ่งมาจากทิศตะวันตก มา บรรจบ กันเป็นสายน้ำไปทางทิศตะวันออก รุ่งเช้าเตรียมเดินทาง ต่อ บังเอิญมีขบวนม้าผ่านมาและ ทราบว่าเขากลับจากนครศรี ฯลฯ พิธีเสร็จสิ้นแล้ว ไม่สามารถนำทรัพย์สมบัติบรรจุในองค์ พระธาตุได้อีก สร้างความเสียอกเสียใจให้กับนักบุญได้มีการ ประชุมกันเรื่องทรัพย์สมบัติ ว่าจะทำอย่างไร บ้างก็ให้คืนเจ้าของ บ้างก็ว่าแบ่งกัน เสียงส่วนใหญ่จะไม่นำทรัพย์สินกลับ จึงสมมติที่ ตรงนี้เป็นประหนึ่งเจดีย์และฝังสิ่งของมีค่าทุกอย่างไว้เพื่อถวาย เป็นพุทธบูชา ในไหเต็มไปด้วยของมีค่า นกคุ่มเงินนกคุ่มทองบรรจุ แก้วแหวนเงินทอง มีการบูชา พระรัตนตรัย สวดสรรเสริญพุทธ คุณ ธรรมคุณ สังฆคุณเพื่อระลึกถึงคุณของพระพุทธ เจ้าหลังจาก นั้นมีการชุมนุมเทวดาเพื่อเชิญเทพเทวามาปกปักรักษาสิ่งของมี ค่าอย่าให้มีใคร นำไปใช้ส่วนตัวเพราะทุกอย่างถวายเป็นของสงฆ์ แล้วคุณยายคนหนึ่งหยิบผ้าม้วนทูนขึ้นมาอธิษฐานและจิตเพ่งไปที่ผ้า ทูนประหนึ่งจะให้ผ้า ม้วนทูนปิดปากไหเพื่อป้องกันสิ่งของที่อยู่ในไห มีชายคนหนึ่งนำข้าวสารมาเสกแล้วหว่าน ไปรอบๆ หลุม มีผู้คงแก่ เรียนคนหนึ่งเสกน้ำมนต์แล้วประพรมไปรอบๆ หลังจากฝังสิ่งของ ทั้งหมดก็กรวดน้ำอุทิศส่วนกุศลให้แก่ผู้ร่วมปกปักรักษาทรัพย์ เช่น ทวดขุนพิทักษ์ ณ เชียงใหม่ ทวดชี ทวดดำ ทวดโจรหลังจากนั้นได้นำ ฆ้องที่ชี้เป็น สัญญาณบอกบุญ มาอธิษฐานเป็นพุทธบูชาแล้วก็จม ฆ้องลงในแม่น้ำนั้น ชาวบ้านจึงเรียก ชื่อตรงนั้นว่า "คลองฆ้องแห่" บริเวณที่ฝังนกคุ่มเงิน นกคุ่มทอง ด้านบนมีสุมทุมพุ่มไม้ ปกคลุม หนาแน่น คล้ายนกคุ่มชาวบ้านจึงว่า "โคกนกคุ่ม" ต่อมาข่าวการฝัง ทรัพย์สมบัติ ได้ทราบไปถึงฝรั่งนักล่าสมบัติ โดยใช้ลายแทงในการสืบ ค้น เมื่อมาถึงบริเวณที่บ่งบอกก็ ลงมือขุดพอขุดได้พักหนึ่งก็เจอมด คันตัวใหญ่ออกมาเต็มไปหมดไม่สามารถขุดต่อได้ จึงให้หมอมาทำพิธี มดที่เห็นกลับกลายเป็นข้าวสาร เมื่อขุดต่อก็เจองูม้วนตัวอยู่ที่ปากไห เมื่อหมอมาแก้งูกลายเป็นผ้าม้วนทูน ชาวบ้านเรียกผ้าม้วนทูนยาย หลังจากนั้นทำการขุด ต่ออีกปรากฏว่าฟ้ามืด ลมกระโชกแรงเกิดฝน ห่าแก้วตกลงใส่พวกฝรั่งทำให้เกิดการเจ็บ ปวดน้ำฝนได้ชะเอาดินที่ขุด ขึ้นมาไหลกลับไปในหลุมตามเดิม หมอพยายามแก้ฝนห่าแล้วแต่ ไม่ สำเร็จจึงล้มเลิกการขุดและกลับไป

ต่อมา พ.ศ. 2260 มีการสร้างวัดบริเวณใกล้กับสถานที่ฝังทรัพย์สมบัติ คือบริเวณแม่น้ำ ที่มาจากทิศใต้ (คลองเตย) มาประจบกับแม่น้ำที่ มาจากทิศตะวันตก (คลองลาน) ไปทิศ ตะวันออก (คลองแห) หลังจากที่ชาวบ้านอาศัยอยู่กันเป็นจำนวนมาก ทางอำเภอให้มีการ สำรวจ เพื่อให้ตั้งชื่อหมู่บ้าน โดยผู้ที่มาสำรวจมาจากเมืองกรุงพูดภาษากลาง เมื่อสอบถาม ชาวบ้านๆ พูดสำเนียงปักใต้ว่า "คลองฆ้องแห่" จึงเขียน ตามคำพูดว่า "คลองฆ้องแห"นาน วันเข้าคนใต้พูดเร็ว ทำให้เสียงคลองกับฆ้อง กล้ำกัน เมื่อพูดเร็วจะได้ยินว่า "คลองแห" ต่อมามีการตั้งชื่อ ว่าหมู่บ้าน คลองแห มาจนปัจจุบัน